شرکتها به مثابه ثروت ملی

 

  ما به خیلی چیزها واژه ثروت ملی را اطلاق می نماییم.


 شخصیتهای استثنایی، آثار باستانی، پروژه های بزرگ، ساختمانهای با معماری ویژه، نفت،

  معدن و ... حتی برخی از اسناد از این دسته هستند. اما آیا شرکتها هم در این چارچوب

  جا می گیرند؟

 

  مثلا آیا ما بانک سپه را به عنوان اولین بانک ایرانی ، یکی از ثروتهای ملی خود قلمداد

 می کنیم؟


   آیا شرکت هایی مثل آزمایش و پارس الکتریک که روزگاری محصولات آنها میهمان خانه

   تمامی ایرانی ها بود؛ اکنون که  آرام آرام از صحنه روزگار محو می شوند. مورد توجه 

    جامعه قرار دارند که شاید این شرکتها بخشی از ثروت ملی ما هستند!


    اگر ایران خودرو کارآمد تر یا ناکارآمدتر شود، آیا کسی  آنرا مایه رشد یا کاهش ثروت

    ملی جامعه می داند؟!


   چه بسیارند شرکتهایی که رتبه هایی را با خود یدک می کشند. آنها که اولین در ایران

 ، اولین در خاورمیانه و ... بوده اند و شاید اکنون در گیر و دار سفته بازی سهامداران

   متنوع ، روزهای عسرت را سپری می نمایند!

 

  دامنه کم توجهی درباره  شرکتها، به شرکتهای جوان و معاصر هم تسری می یابد.

   گاه من تعجب می کنم که اشخاص حقوقیی که فرصتهای تاریخیی را برای رشد و

   نمو شرکتها مهیا کرده اند. چگونه در ادامه مسیر و در حین بالندگی مولود خود، با

   آن بی مهری می کنند و غریبه پرست می شوند. هیچگاه فراموش نمی کنم که سال

   1386 با این چالش مواجه بودم که سهامداری( شرکت سرمایه گذاری پتروشیمی)

  در حالیکه همزمان سهامدار دو شرکت کربن ایران و دوده صنعتی پارس بود و در حالیکه

   در آنزمان آنها تنها شرکتهای تولید کننده دوده صنعتی کشور بودند. انتظار داشت این دو

   شرکت مثل دو شرکت غریبه با هم رقابت کنند! و البته نتیجه اندیشه های ناصواب مدیرعامل

   وقت آن شرکت سهامداری هم بعدها آثار مخرب خود را بر جای گذاشت.

 

   کاش فرهنگ سهامداری و قوانین شرکت داری ما راه را چنان هموار می ساخت که

    کارکنان آن ، سرنوشت تاریخی شرکتهای خود را رقم زنند!

 


    در کتاب مدیرعامل شرکت آی بی ام، آمده است:


   ... مدت کوتاهی پس از اعلام انتصاب من به مدیرعاملی آی بی ام، روزی در خیابان منهتن

   به جوشوا لدربرگ، یکی از پژوهشگران ژن شناسی و برنده ی جایزه نوبل، برخوردم. من او

  را از  زمان عضویت در هیات امنای مرکز سرطان شناسی یادبود اسلوآن-کترینگ می شناختم.

  او گفت: قرار است به آی بی ام بروی؟


  و پس از پاسخ مثبت من ادامه داد:


 آن یک ثروت ملی است، آن را خراب نکنی!

 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سید علیرضا عظیمی پور می باشد.