هدف گذاری و برنامه ریزی شخصی 1391

صبح امروز با خودم فکر می کردم که اینروزهای پایانی سال، شاید دغدغه خیلی ها این باشد که ای وای ، سال 1390 تمام شد . من به اهدافم نرسیدم!


واقعا چرا، خیلیها اول سال اهدافشان را می نویسند ولی با مرور زمان، حتی فراموش می کنند که اهدافی داشته اند. چه برسد به اینکه تلاش کنند تا به هدفشان برسند!


یافتن پاسخ این پرسش می تواند بسته به دلایل مختلف ، متفاوت باشد.

اما شاید یکی از مهمترین دلایل آن، پیش فرض اساسیی به نام "نیاز" است. ما نباید هدفگذاری را از سر مُد یا توصیه دیگران در دستور کار قرار دهیم. بلکه باید یک جوشش درونی قوی " نیاز " به تعالی در زندگی را در وجود ما بیافروزد.

اندیشمندی می گوید:

" آغازهای اصیل حتی زمانی که توسط مجالهای بیرونی در معرض توجه مان قرار می گیرند، در درون مان آغاز می شود."

در واقع حتی اگر فرصتی ایجاد می شود و ما فرصت طلبی می کنیم ، این هم ناشی از اینست که قبلا در درونمان نیاز به شکار این فرصت تحریک شده است.


جمله فوق به مثابه همان جمله مدیریتی است که می گوید:
روزانه هزاران سیب به زمین می افتد، آنچه که باید وجود داشته باشد! دیدگاهی نیوتونی است.

این مطلب ادامه دارد....

نوشته های مرتبط:
آرزوی آرمانی

تعادل بین کار و زندگی

برنامه ریزی شخصی در سال 1389

برنامه ریزی شخصی ضرورت سال 1389

ابعاد برنامه ریزی شخصی

برنامه ریزی شخصی

ابزار مدیریت برنامه شخصی

سطوح برنامه ریزی شخصی

 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سید علیرضا عظیمی پور می باشد.